Mantelzorg bij Alzheimer

"Je weet dat er iets aan de hand is, 
maar je kunt het nog niet vastpakken."

Marieth van Boxtel - Mercx vertelt over het leven met haar man Walther, die de diagnose Alzheimer kreeg. Wat begon met kleine veranderingen, groeide uit tot een nieuw dagelijks leven waarin liefde, verlies en verbondenheid voortdurend naast elkaar bestaan. In haar verhaal laat ze zien hoe ze blijft zoeken naar houvast, naar contact en naar momenten die nog wél samen zijn.

Samen leven met Alzheimer
“Je leven wordt kleiner,” zegt Marieth. “Maar tegelijk ga je anders kijken naar wat er nog is.” Drie jaar geleden kreeg haar man Walther de diagnose Alzheimer. Maar eigenlijk begon het al eerder. Kleine veranderingen. Dingen die nét niet klopten. “Dat niet-pluisgevoel,” noemt ze het. “Je weet dat er iets aan de hand is, maar je kunt het nog niet vastpakken.” Tot het moment dat het wel een naam krijgt. “Dan stort alles even in,” zegt ze. “Je weet wat er komt. Ik heb het eerder meegemaakt met mijn moeder. Maar als het je eigen man is, dat is anders.”

Mantelzorger, opnieuw
Sindsdien is Marieth mantelzorger. Voor de tweede keer in haar leven. Maar ze kiest er bewust voor om niet alleen naar het verlies te kijken. “Je moet blijven kijken naar wie iemand is. Niet alleen naar de ziekte. Iedereen met dementie is anders, dus je moet blijven aansluiten bij de persoon die hij altijd was.” Dat betekent ook: loslaten. Geduld. En accepteren dat niet alles meer gaat zoals vroeger. “Ik moet veel inslikken,” zegt ze. “En mezelf eraan herinneren: hij is ziek, hij meent het niet zo.”

In die zoektocht staat ze er niet alleen voor. Ook hun kinderen, die met hun eigen gezinnen op afstand meedenken en steunen, zijn daarin onmisbaar voor haar als mantelzorger.

“Je moet blijven kijken naar wie iemand is. 
Niet alleen naar de ziekte"

Samen blijven leven
Toch zijn er nog altijd momenten van samenzijn. Ze sporten samen. Gaan naar concerten. Fietsen. Koken. Kleine dingen, die juist groot worden. “Ik tel mijn zegeningen,” zegt ze. “Hij is fysiek gezond. We kunnen nog samen op pad. Dat is veel waard.” Maar het gemis is er ook. “Je verliest langzaam je maatje,” zegt ze zacht. “Iemand met wie je alles deelde.”

Verbinding bij het Alzheimer Café
Juist daarom is het Alzheimer Café voor haar een waardevolle plek geworden. “In het begin dacht ik: is dit iets voor ons? Maar het is zó waardevol,” vertelt ze. “Je ontmoet mensen die hetzelfde meemaken. Je hoort verhalen. Soms herken je iets, soms krijg je een tip. Maar vooral: je voelt je minder alleen.” Soms zit de kracht in iets kleins. Een gesprek. Een herkenning. Of iemand die haar man écht ziet.

“Hij werd bij het café door de spreker betrokken bij het gesprek en aangesproken op zijn technische achtergrond, want dat wisten ze van hem." vertelt ze. “Hij bloeide toen helemaal op.”

Wat het haar brengt
Voor Marieth draait het uiteindelijk om verbinding. “Aandacht. Een gesprek. Even samen zijn. Dat geeft kracht.” En precies dat vindt ze daar, op de momenten dat ze er is. In het samenzijn met anderen die hetzelfde meemaken, in de herkenning van verhalen en in de kleine gesprekken tussendoor die onverwacht veel betekenen. Die momenten geven houvast en laten haar voelen dat ze er niet alleen voor staat.

Wil je meer weten over het Alzheimer Café en het programma van dit jaar? Bekijk dan de pagina met meer informatie en actuele activiteiten: Alzheimer Café