The kettle is always on

Twee zussen balanceren letterlijk en figuurlijk tussen hun gedeelde geschiedenis en persoonlijke verschillen. Met handstand, acro-dans en subtiele ironie reflecteren ze op hun onconventionele opvoeding in een reizend circusgezin, waarin familiale rituelen houvast bieden. Soms tot het obsessieve toe. Waarom houden we zo hardnekkig vast aan die gewoontes? En hoe eren we de rituelen van de mensen die we liefhebben, zelfs als we ze niet helemaal begrijpen?

In de fysieke voorstelling gaan de zussen samen op zoek naar een gedeeld ritueel. Melody wil rust, thee en een nette tafel. Lily wil losgaan, zoekt energie en beweging. Terwijl zij samen het podium delen, botsen hun werelden. Hoe blijf je in evenwicht, als de ander een andere kant op beweegt? Hoe houd je jezelf recht, als je samen iets moet dragen? Om het ritueel van de voorstelling te voltooien, moeten ze hun verschillen omarmen. Zo groeit de voorstelling uit tot een nieuw ritueel waarin zij samen betekenis vinden in een wereld die steeds in beweging is.

De media over de Nolanders
Het is een fascinerende mix van handstand, acrobatiek, dans en een geestig, non-verbaal verhalend element: de Nolanders, herkenbaar als rondtrekkende kunstenaars, familieleden met uiteenlopend levenspad, maar evengoed als rusteloze wereldburgers zonder traditionele vastigheid, verwijderen zich van elkaar om vervolgens ook steeds weer toenadering te zoeken, of elkaar – letterlijk –tegen het lijf te lopen. (Theaterkrant, 2026)

• Excl. Consumptie