Bungkam

Vanuit het perspectief van Indisch-Nederlandse én Nederlandse jongeren vertellen we over het zwijgen over de oorlog, over de tempo doeloe; het verlangen naar een plek die enkel nog in de hoofden van mensen bestaat en over de vele vragen die achterblijven.

Op de boot vanuit Indonesië varen zij, naar een voor hen veiliger land. Naar een land dat ‘thuis’ moet gaan worden, Nederland. Waar het eten naar niets smaakt, en net zo koud is als het weer. En de mensen. Wanneer zij aankomen is de boodschap duidelijk: We gaan het nooit meer over de oorlog hebben.

Maar wat doet dat zwijgen met een kind? Is het een bescherming of juist een last die wordt doorgegeven?