Alice in Wonderland

Waarin onderscheidt deze Alice in Wonderland zich? 
Net als het oorspronkelijke Alice-verhaal zit het script van Sofie Tseng vol filosofische gedachtensprongen en absurdistisch taalspel. Alice wordt overrompeld door bizarre gebeurtenissen én begrijpt de taal van Wonderland niet — precies zoals kinderen dagelijks woorden en betekenissen missen in de wereld om hen heen. Maar in plaats van te wijken, gaat Alice zelf nadenken.

Wat deze Alice kinderen wil meegeven: blijf zelf nadenken, juist in een wereld die je bestookt met tegengestelde argumenten en meningen. Hoe verhoud jij je in een volwassen wereld waarin niets zeker is?

Het samengaan van tekst en dans
Wonderland is een wereld die zich aan logica onttrekt: Alice stapt een wereld binnen waar regels niet kloppen en woorden hun betekenis verliezen. Dans kan dat grensgebied tussen logica en absurditeit zichtbaar maken: lichamelijke ervaringen als het vallen, het groeien en krimpen, de transformaties. De trage rups, de boze Hartenkoningin, het snelle konijn: elk personage heeft een eigen fysieke taal, een eigen ritme — zodat kinderen ze al begrijpen vóór er een woord is gezegd.
De totaalervaring

Tekst, dans, decor, muziek — van sprookjesachtig tot dikke breakbeats — en kostuums versterken elkaar voortdurend. Waar de tekst het intellectuele houvast biedt, dragen de dans, de beelden en het geluid de beleving: de chaos, de verwondering, het niet-weten. Samen ontstaat een totaalervaring die kinderen – en hun ouders - verwondert én aan het denken zet.